KKTC ve Türkiye Cumhuriyeti Hukukunda Yasal ve İradi Mirasçılığın Karşılaştırılması
DOI:
https://doi.org/10.5281/zenodo.17102972Anahtar Kelimeler:
mirasçılık, yasal mirasçılık, iradi mirasçılık, mirasın kaybedilmesi, KKTC hukukuÖzet
Bu çalışma, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) ve Türkiye Cumhuriyeti hukuk sistemlerinde mirasçılığın kazanılması ve kaybedilmesi süreçlerini karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Miras hukuku, bireyin ölümünden sonra malvarlığının kimlere, hangi yöntemlerle ve hangi şartlar altında intikal edeceğini düzenleyen temel bir özel hukuk alanıdır. Araştırmada, mirasçılığın iki temel şekilde ortaya çıktığı görülmektedir: yasal mirasçılık ve iradi mirasçılık. Yasal mirasçılık, kanunun öngördüğü sıralamaya göre belirlenen kişilere terekenin intikalini sağlarken; iradi mirasçılık, miras bırakanın iradesiyle, özellikle vasiyetname gibi ölüme bağlı tasarruflarla şekillenmektedir.
Çalışmada, KKTC ve Türk hukukunda mirasçıların dereceleri, sağ kalan eşin miras payı, saklı pay kurumu, mirasın paylaşılması, denkleştirme ve tenkis gibi konular ayrıntılı biçimde ele alınmıştır. Ayrıca, mirasçılığın kaybedilmesine yol açan hukuki sebepler de değerlendirilmiştir. Bu bağlamda, miras bırakanı öldürme veya ona karşı ağır suç işleme, aile hukukundan doğan yükümlülüklerin ağır ihlali, vasiyetnameye yönelik hukuka aykırı müdahaleler ve mirastan feragat ya da ret halleri üzerinde durulmuştur. Elde edilen bulgulara göre, Türk Medeni Kanunu’na dayalı miras hukuku daha modern ve sistematik bir yapıya sahiptir. Buna karşılık, KKTC’de uygulanan Veraset ve Vasiyet Yasası’nın çeşitli yabancı hukuk sistemlerinden etkilenerek karmaşık bir yapıya büründüğü ve günümüz ihtiyaçlarına yeterince cevap veremediği tespit edilmiştir. Dolayısıyla KKTC hukukunda daha sade, güncel ve uygulanabilir bir düzenlemeye ihtiyaç duyulmaktadır. Çalışma, iki sistem arasındaki farklılıkların ve benzerliklerin ortaya konulmasıyla, miras hukukunun birey haklarını koruma ve toplumsal adaletin sağlanmasındaki işlevini ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Referanslar
Acar, F. (2006). Miras hukukunda paylaşma kuralı. Maltepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 1, 121-161.
Acar F. (2004). Eşin Yasal Miras Payının Belirlenmesi. Seçkin Yayınları.
Ayan M. (2016). Eşya Hukuku II. Seçkin Yayınları.
Aybay E. M., (2014). KKTC Miras Hukukuna Göre Miras Payları ve Vasiyetnameler (Türk Medeni Kanunu ile Karşılaştırmalı). Legal Yayınları.
Özer Deniz, M. (2020). Mirasın paylaşılması sözleşmesi ve bunun arabuluculuk bakımından değerlendirilmesi. Inonu University Law Review/İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(1). 26-38.
Dörtgöz Ö. G., (2014). Yeni Tüzüğe Göre Tapu İşlemleri. Bilofset Matbaacılık.
Dural, M. and Öz, T., (2015). Türk Özel Hukuku Cilt 4: Miras Hukuku. Filiz Kitabevi.
Erdem İ. (2020). KKTC Hukukunda Mirasçılığın Adil Paylaşımı. Seçkin Hukuk Yayınları.
Helvacı İ. (2002). Eski Medenî Kanunumuzla Karşılaştırmalı Olarak Türk Medenî Kanununa Göre Mirasın Reddi. Filiz Kitabevi.
İmre, Z, and Erman, H, (2017). Miras Hukuku. Der Yayınları.
KKTC Mahkemeleri Karar Arama Sistemi (t.y.). http://www.mahkemeler.net/cgi-bin/yenikararara3.aspx
KKTC Tapu ve Kadastro Dairesi (t.y.). http://www.tapu.gov.ct.tr
Köprülü, B. (1975). Miras hukuku dersleri I: Mirasçılar-ölüme bağlı tasarruflar. Hiperlink.
Oy, O and Oy, G. O. (2016). Karı-Kocanın Edinilmiş Mallara ve Miras Hukuku Hakları. Beta Yayınları.
Rodoslu, E. K. (2018). KKTC hukuku’nda yasal ve iradi mirasçılığın kazanılması ve kaybedilmesi. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 20(1), 265-291.
Şişko D. (2021). Türk Hukukunda Mirasın Paylaşılması Davası. [Yüksek lisans tezi]. (692409), İstanbul Aydın Üniversitesi, SB Enstitüsü.
Üye M. (2010) Türk Hukukunda ve İsviçre Hukukunda Kanuni Miras Hakkı. [Yüksek lisans tezi]. (302321), Ankara Üniversitesi SB Enstitüsü.
Yargıtay 2 HD, 2006/18009, 9.10.2007
Yargıtay 8 HD, 2013/20910, 19.06.2013
Ocak 2013, Dava No: 1/2013
Haziran 2003, Dava No: 8/2003
Haziran 2013, Dava No: 19/2013
İndir
Yayınlanmış
Nasıl Atıf Yapılır
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2025 International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR)

Bu çalışma Creative Commons Attribution 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
