Mimari Tasarım Eğitiminde Kütle Analiz Aracı Olarak Modlaj Tekniği
DOI:
https://doi.org/10.5281/zenodo.22217879Anahtar Kelimeler:
Mimari tasarım eğitimi, Mimari maket, Modlaj tekniği, Dokunsal öğrenmeÖzet
Mimari tasarım eğitiminde kütle maketleri, tasarım fikirlerinin üç boyutlu olarak araştırıldığı, çevresel verilerin, mekânsal organizasyonun ve kütle kompozisyonunun değerlendirildiği erken tasarım sürecinin temel araçlarından biridir. Ancak karton, fotoblok ve benzeri rijit malzemelerle gerçekleştirilen geleneksel kes-yapıştır maket üretimi, doğrusal üretim süreci ve sınırlı revizyon olanağı nedeniyle öğrencilerin alternatif form arayışlarını ve deneysel tasarım süreçlerini kısıtlayabilmektedir. Bu çalışmada, mimarlık eğitiminde modlaj (biçimlendirme/yoğurma) tekniği ile üretilen kütle maketlerinin öğrencilerin form geliştirme süreçleri, mekânsal algıları ve tasarım kararları üzerindeki etkileri incelenmiştir. Araştırma kapsamında temel tasarım eğitimi almış birinci sınıf mimarlık öğrencilerinin erken tasarım evresinde ürettikleri modlaj ve geleneksel kes-yapıştır maketler karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiş; elde edilen bulgular tematik analiz yöntemiyle yorumlanmıştır.
Araştırma sonuçları, kil ve seramik çamuru gibi plastik özellik gösteren malzemelerle gerçekleştirilen modlaj tekniğinin, öğrencilere sürekli müdahale edilebilen, geri dönüşlere olanak tanıyan ve deneme-yanılmayı destekleyen esnek bir tasarım ortamı sunduğunu göstermektedir. Modlaj yöntemi, öğrencilerin geometrik sınırlamaların ötesine geçerek organik formlar geliştirmelerine, kütle-boşluk ilişkisini ve topoğrafya ile kurulan morfolojik bağlantıları dokunsal deneyim yoluyla daha etkili biçimde kavramalarına katkı sağlamıştır. Ayrıca fiziksel model üretiminin sezgisel tasarım düşüncesini desteklediği, alternatif çözüm üretimini artırdığı ve form arayışını hızlandırdığı belirlenmiştir. Sonuç olarak çalışma, dijital tasarım araçlarının yaygın olarak kullanıldığı günümüz mimarlık eğitiminde modlaj tekniğinin, fiziksel model üretimini yalnızca bir temsil aracı olmaktan çıkararak yaratıcı düşünmeyi, dokunsal öğrenmeyi ve mekânsal farkındalığı güçlendiren önemli bir pedagojik yaklaşım olduğunu ortaya koymaktadır.
Referanslar
Afify, H. M. N., Alhefnawi, M. A. M., İstanbouli, M. J., Alsayed, A. H., & Elmoghazy, Z. A. A. E. (2021). An evaluation of physical model-making as a teaching method in the architectural design studio – A case study at Imam Abdulrahman Bin Faisal University. Ain Shams Engineering Journal, 12(1), 1123-1132. https://doi.org/10.1016/j.asej.2020.07.002
Groth, C., & Mäkelä, M. A. (2014, Kasım 26-27). The knowing body in material exploration [Konferans Sunumu]. Proceedings of The Art of Research V: Experience, Materiality, Articulation. International Conference, Helsinki, Finland.
Iranmanesh, A., & Onur, Z. (2022). Generation gap, learning from the experience of compulsory remote architectural design studio. International Journal of Educational Technology in Higher Education, 19(40). https://doi.org/10.1186/s41239-022-00345-7
Küçük, İ. (2025). Material experimentation in the architectural design studio: An experimental Pedagogical model for incorporating craft mediums into studio education. Buildings, 15(5), 701. https://doi.org/10.3390/buildings15050701
Lee, J. M. (2025). Embodied learning in architecture: A design studio model utilizing extended reality. Buildings, 15(13), 2158. https://doi.org/10.3390/buildings1513215
Oxman, R. (2006). Theory and design in the first digital age. Design Studies, 27(3), 229-265. 10.1016/j.destud.2005.11.002
Oxman, R. (2008). Digital architecture as a challenge for design pedagogy: theory, knowledge, models and medium. Design Studies, 29(2), 99-120. 10.1016/j.destud.2007.12.003
Pallasmaa, J. (2009). The thinking hand: Existential and embodied wisdom in architecture. Chichester: Wiley.
Pallasmaa, J. (2012). The eyes of the skin: Architecture and the senses. John Wiley & Sons.
Pelman, B., & Zoran, A. R. (2025). The impact of sociomaterials on architectural learning processes in virtual and physical design studios. Education Sciences, 15(2), 240. https://doi.org/10.3390/educsci15020240
Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner. New York: Basic Books.
Wilson, M. (2002). Six views of embodied cognition. Psychonomic Bulletin & Review, 9(4), 625-636. 10.3758/BF03196322
İndir
Yayınlanmış
Nasıl Atıf Yapılır
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2026 International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR)
Bu çalışma Creative Commons Attribution 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
